Acıları Yenmenin Yolu Cehaleti Yenmekten Geçer

Acıları Yenmenin Yolu Cehaleti Yenmekten Geçer Hepimiz derin bir uykudayiz !!

Bizim ev tutuşana kadar, bizim mahalle yanana kadar, bizim sokağa şehitler gelene kadar, bizim komşular sen-ben kavgasına girene kadar, yanı başımızda bombalar patlayana kadar, gök kubbe bizi savurana kadar derin uykumuz devam edecek.

Ölü toprağı serpilmiş üzerimize, komşunun evindeki yangını seyrederken ”kaç yaralı var”, haberleri izlerken ”kaç şehit verdik” diye saymaya devam ediyoruz.

Kaç ağaç kesildi, kaç kadın öldürüldü, kaç eve ateş düştü….

Kaç çocuk kaçırıldı, kaç çocuk açlıktan öldü…

Acı gerçekleri haykırdıkça birileri, korkularımızı bastırmak için seyrettiğimiz dizilerin sesini daha çok açıyoruz.

Daha yüksek sesle şarkılar söylerken ağıtlar yükselecek göklere bilmiyoruz.

Komşumuzun acısını paylaşmaya yetmeyecek yüreğimiz.

Hak arayanların yanında olmadıkça haklarımızın yenmesine dilsiz kalacağız.

Hep “başka çocuklar ölüyor” diye kendimizi kandıracağız.

Bir ağaçtan bir şey olmaz derken, ormanları verip geleceğe zehir bırakacağız.

Cehaleti suçlarken, onu yenmek için adım atmazsak, acı çekenleri “bize uğramaz” diye uzaktan seyredersek hepimizi birlikte bekleyen sona hazır olmalıyız.

Bugün susanlar, yarın susturulduğunda hep beraber susmuş olacağız.

Biz olma, birlik olma zamanı. Bunu başaramazsak hep birlikte yok olacağız…